My Diet Diary

เห้อ ฝ่าเข้าหลัก 5 มาได้ซะที

แต่กำลังใจเหือดแห้งน่าดู ขาดทั้งแรงบันดาลใจ ขาดทั้งกำลังใจ ไม่รู้จะทำไงดี
แต่ก็มาถึงนี่ กะต้องสู้ต่อไปอีก 4.7 กิโล

ขอให้จงลงไปแต่โดยดี อย่าลีลา :P

เค้าว่าลดน้ำหนักแล้วจะดูดีขึ้น ... ก็ไม่
เค้าว่าลดน้ำหนักแล้วจะอยากแต่งตัว ... แต่งไปก็ไม่ขึ้น แต่งหน้าก็ไม่เป็น
เค้าว่าลดน้ำหนักแล้วสุขภาพจะดี ... เหมือนจะเอ๋อกว่าเมื่อก่อน
เค้าว่าลดน้ำหนักแล้วจะมั่นใจในตัวเอง ... ก็ไม่เห็นเป็น ขาดความมั่นใจเหมือนเดิมน่ะแหละ

เนิร์ดจริงๆแฮะเรา

มีเรื่องเจ็บปวดอีกละ ปกติปมด้อยส่วนนึงของเราคือ มีคนมาทักว่าหน้าตาไม่เหมือนคนในครอบครัว (อย่างที่เคยกล่าวไปใน Entry แรกว่า เราไม่ชอบให้คนทักเรื่องนี้ และเป็นแรงบันดาลใจส่วนนึงให้เราหันมาลดน้ำหนักด้วย)

ก็ยังไม่วายมีคนมาทัก

เรื่องของเืรื่องมีอยู่ว่า เราไปทำบุญกับแม่ทุกวันพระ (ตั้งโรงทานอาหารเจที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ) ซึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไปตามปกติ ทุกครั้งที่ไปก็จะมีแม่ชีคนนึงมารับอาหารเจ เราก็จำเค้าได้และออกจะชอบแม่ชีหน่อยๆด้วย เพราะเป็นคนสุภาพ เรียบร้อย แล้วก็ยิ้มแย้มดี พอดีตอนนั้นแม่เราลุกไปตักข้าวใส่บาตรพระ เลยเหลือเรานั่งเฝ้าหม้ออาหารเจอยู่ แม่ชีก็มาตักแล้วทานข้าวตามปกติ ก็คุยกันไปนิดหน่อยพอเ็ป็นพิธี

แล้วแม่ชีก็ถามคำถามนึงมาว่า "นี่หนูเป็นลูกแท้ๆใช่มั้ยคะ?"

.... บรรยากาศสงบๆในวัด และอารมณ์เบิกบานของเรามีอันต้องขุ่นมัว เพราะคำถามนรกๆแบบนี้อีกแล้วเหรอ....

ไม่รู้ตัวว่าแสดงสีหน้าออกไปรึเปล่า แต่ซักพักก็ปรับอาการได้แล้วยิ้มตอบไปว่า "ลูกแท้ๆค่ะ ไม่เหมือนใช่มั้ย ใครๆก็ว่างั้นกันแหละค่ะ"

แม่ชีก็ตอบด้วยยิ้มละไมว่า "ใช่ค่ะ ไม่เหมือนเลย"

ตอนอ้วนกรูก็ไม่เหมือน ตอนผอมลงกรูก็ไม่เหมือน
คงเหลือแต่ไปเกิดใหม่อย่างเดียวละมั้ง

ตั้งใจว่า ต่อไปใครถามคำถามนี้ เราจะตอบให้สมกับที่เ้ค้าคาดหวังละกัน ว่า "ใช่ค่ะ หนูเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยง" จะได้สบายใจกัน

ความชอบต่อแม่ชีคนนั้น ติดลบ 80%

ไมไ่ด้อยากเกิดมาไม่เหมือนพ่อแม่พี่น้องซักหน่อยนี่หว่า ก็รู้ว่าคนในบ้านทั้งขาวทั้งดูดีกัน
เราก็พยายามแล้ว ก็มันได้แค่นี้ คิิดอะไรหัดเก็บไว้ในใจกันหน่อยได้มั้ย มันเป็นคำถามที่สมควรถามเหรอ ไม่ว่าเค้าจะเป็นลูกแท้ๆหรือไม่แท้ มันก็ไม่ควร โดนถามจนกลายเป็นแผลในใจแล้วเข้าใจมั้ย

มันหมดกำลังใจไปเลยอะ ปกติก็ไม่ค่อยจะมั่นใจอยู่ละ เจอคำถามแบบนี้เข้าไปยิ่งแย่แฮะ

สำหรับเมนูอาหารช่วงนี้ ต้องบอกเลยว่า เมนูหมด แถมตบะไม่แก่กล้าเท่าเดิม แพ้ใจตัวเองง่าย ก็มีหลุดไปกับเบเกอรี่สองสามครั้งละ

ช่วงนี้กิน สุกี้น้ำ เกาเหลาเย็นตาโฟ แล้วก็พวกยำเป็นหลัก
มีเมื่อวันก่อน (พุธที่ 3:06:09)
มื้อบ่าย : กิน ยำแซ่บกับเพื่อนที่เซ็นทรัลบางนา ก็กิน ฟรุตสลัด กับ ยำเย็นตาโฟ เค้าใส่เส้นเล็กมา กินเหลือเส้นไว้ซะเยอะ หลังจากนั้นออกมา เพื่อนเข้ายามาซากิ เราก็พลาดท่าให้ยามาซากิไป เป็นขนมปังที่ข้างในสอดไส้โมจิถั่วแดง โอ้แม่เจ้าอร่อยเหลือเกิน กินไปน้ำตาจะไหล เพราะ 1. มันอร่อย 2. พ่ายแพ้ความอยากของตัวเอง

ถ้าห้ามใจได้ ไม่รู้รสมันจะไม่อยากไง ทีนี้พอใจอ่อนกินเข้าไปแล้ว รู้รสชาติมันแล้ว มันก็จะอยากเรื่อยๆ แง่ว
มื้อเย็น : ซื้อซีเรียลบาร์มากิน 2 อัน ช่วงนี้อยากขนมหวาน ซึ่งไอ้สองอันนี้มันก็หวานได้ใจดี ชอบแฮะ ต่อไปถ้าหาซื้อง่ายจะกินต่างข้าวละเนี่ย

วันนี้ 05:06:09
พลาดท่าให้เบเกอรี่อีกเช่นเดิม
มื้อบ่าย :กินสุกี้น้ำไก่ ใส่ไข่ กับวุ้นเส้น ชามใหญ่มาก แต่ก็หนักผักกาดขาวกับผักบุ้ง 1 ชาม
มื้อเย็น : พี่ซื้อเบเกอรี่ที่คาร์ฟูร์มากินในรถ เราก็เลยแจมกินมั่ง เป็นขนมปังไส้กรอกชิ้นเล็ก (แบบที่ขายในยามาซากิิชิ้นละ 9 บาท แบบนั้นอะ) 1 ชิ้น + ไส้แฮม 1 ชิ้น แล้วก็ซีเรียลบาร์ 97kcal 1อัน แตงโมหวานๆ 1 ชิ้น(ชิ้นสามเหลี่ยมเล็ก)

อาหารของพรุ่งนี้ เตรียมสลัดผัก 200กรัมไว้
ใส่ มันฝรั่งต้ม 2 ชิ้นเล้ก เผือกต้ม 1 ลูกเดือย ถั่วแดง ข้าวโพด แล้วก็ผัก
อาจจะซื้อข้าวโพดมากินเพิ่มกับสลัดพรุ่งนี้ด้วย

อีก 4.7 กิโลนะ 

พยายามเข้า อดทนไว้